Lia Hendriks weet het nog als de dag van gisteren.
‘Tegenwoordig zijn er zoveel mogelijkheden om je afval te scheiden, dat was vroeger wel anders! We hadden niet eens een vuilnisemmer. Laat staan een grijze container. Bij het dorp waar ik woonde had je een vuilnisbelt. Daar bracht je af en toe wat naartoe, maar we hadden weinig afval. Groenteafval ging naar de kippen. En glas? Dat leverde je gewoon in.’ Lia woonde met haar ouders, 3 zusjes en 2 broers in een klein dorp, vlak bij een steenfabriek. ‘Daaromheen was veel water te vinden, zo lag onze tuin tegen een plas. Je wil niet weten wat er allemaal in die plassen terechtkwam. De riolering kwam er zelfs in uit!’
‘Vroeger hadden mensen veel minder spullen, er waren minder verpakkingen en dus minder afval. Mijn moeder stuurde me wel eens op pad met kapotte schoenen. Naar de schoenmaker. Die maakte ze dan weer. Niets werd zomaar weggegooid, en voor veel spullen had je wel een winkeltje dat het kon repareren.’ Ook nu leeft ze bewust. Plastic flesjes? Die koopt ze niet meer. Ze neemt haar eigen tas mee naar de supermarkt. ‘Ik let altijd op de soort verpakking waarin iets zit. Is er een ‘groener’ alternatief verkrijgbaar, dan neem ik dat mee.’
Wat ze jongeren wil meegeven? ‘Dat het goed is dat afval nu gescheiden wordt, en dat er zoveel mogelijkheden zijn om dat goed te doen. Wees je daar bewust van! Je kunt veel spullen terugbrengen die leeg of kapot zijn, of die je niet meer gebruikt. Denk aan batterijen, witgoed, noem maar op. 50 jaar geleden was dat wel anders, toen ging alles de prullenbak in.’ Ze vindt het lastig om mensen aan te spreken als ze iets op straat gooien. ‘Op mijn leeftijd doe je dat niet meer zo snel. Maar bewustwording, dat is het belangrijkste. We moeten gewoon beter met onze spullen omgaan. Ik ben zo opgevoed, en mijn kinderen ook.’
En eerlijk is eerlijk: een wereld zonder zwerfafval en vol hergebruik is er eentje waar we allemaal blij van worden. Of je nu 9 bent of 89.